همه آن‌ها دیوانه‌اند. پدر و مادرش که می‌خواهند او را به مدرسه شبانه‌روزی بفرستند. معلم جدیدش که از او انتظار دارد کتاب‌های قدیمی و بسیار سختی را بخواند. اعضای گروه موسیقی‌اش که او را مجبور می‌کنند شعرهای مسخره بخواند و برای اولین اجرایشان یک لباس سفید چین‌دار تنش می‌کنند. به نظر می‌رسد همه می‌دانند او باید چه کار کند و چگونه رفتار کند. اینطور هم نیست که اورور ۱۳ ساله با تغییر دادن خودش مشکل اساسی داشته باشد. چه کسی دوست دارد اینگونه باشد: غمگین، زشت و از نظر عاطفی گوشه‌گیر؟ اما دیگران هم به نظر او چندان خوشحال‌تر نمی‌رسند. او قطعاً هرگز نمی‌خواهد مثل مادرش پیر، فرسوده و تنها شود. بنابراین ترجیح می‌دهد همین‌طور که هست بماند، تماشا کند و درباره هر چیزی که سر راهش قرار می‌گیرد نظرات تند و تیز بدهد.